Śnieżnik lśniący

 

Chionodoxa forbesii dawniej Chionodoxa luciliae

 

 

Opis

Rodzina: Liliaceae – liliowate.

Rodzaj śnieżnik Chionodoxa obejmuje 8 gatunków roślin. Nazwa chionodoxa powstała z połączenia greckich słów „chion” – śnieg oraz „doxa „- chwała, co związane jest z ich wczesnym kwitnieniem.

Stosunkowo niedawno dokonano zmiany w nazwie gatunku dlatego pokutuje jeszcze stara nazwa gatunkowa. Równie niewłaściwe jest podawanie nazwy Ch. Gigantea. Spotkać się można również z archaiczną już nazwą Scillia luciliae.

Istnieje również spore zamieszanie w systematyce. Jedni zaliczają gatunek do rodziny hiacyntowatych, lecz coraz częściej podawana jest przynależność do rodziny liliowatych.

Do gatunku zaliczamy następujące formy:

Chionodoxa forbesii – kwiaty są niebieskie z dużym białym środkiem

Chionodoxa forbesii var. Alba – kwiaty są białe

Chionodoxa forbesii ‘Pink Giant’ – jest to już hodowlana odmiana o kwiatach różowych z białymi centrum

Rośliny tworzą drobne okrągłe i lekko spłaszczone cebule, z grubą warstwą suchej tuniki, jej kolor jest zależny od koloru kwiatów. Cebulka o srebrnej tunice ma kwiaty białe lub różowe, natomiast te o fioletowej okrywie kwitną na niebiesko.

Z cebulki wyrasta para długich, wąskich, rynienkowatych liści, na przedwiośniu ich zewnętrzna część zabarwiona jest na brązowo oraz bezlistny, brązowy pęd, zakończony kwiatostanem złożonym z kilku sześcio-płatkowych, gwiaździstych kwiatów, o białym środku. Płatki kwiatów lekko odchylone do tyłu.

Owocem jest zielona torebka, z czasem zmieniająca barwę na brązową, w środku kryje się kilka niewielkich, okrągłych, prawie czarnych nasion, o średnicy 2-3 mm.

Występowanie

Naturalne występowanie to góry Krety, Cypru i Turcji.

Wysokość

Dorastają do wysokości 10-15 cm.

Termin kwitnienia

Kwiaty mogą pojawiać się już w lutym, choć częściej kwitną w marcu i kwietniu

Kolor kwiatu

Niebiesko fioletowe z charakterystycznym jasnym środkiem, i jego odmiany o kwiatach białych, lilioworóżowych i purpurowo-różowych.

Stanowisko

Ponieważ roślina kwitnie dość wcześnie więc w naszym klimacie roślinę należy sadzić na stanowisku w danym czasie słonecznym. Najlepiej jest posadzić pod drzewem liściastym gdzie w czasie kwitnienia będzie miała pełne słońce. Później kiedy będzie wytwarzać nasiona przyda jej się te trochę cienia jakie dają młode liście na drzewie. Zanim liście drzewa dorosną roślina zniknie z powierzchni gleby przechodząc w stan spoczynku. Jeśli ktoś się spotka z określeniem, że można je sadzić w półcieniu to jest to kalka zaleceń uprawy tej rośliny w cieplejszych klimatach. U nas w takim stanowisku posadzona roślina zamiast 5-6 kwiatków na pędzie będzie miała 2 lub trzy, albo zgoła jeden. Liczyć się też trzeba że roślina szybciej nam zginie bo tworzenie się cebulek przybyszowych jest minimalne. Jeśli nie mamy drzew na działce posadźmy na stanowisku słonecznym. Musimy jedynie zapewnić jej stale wilgotną ziemię, ale wiosną przecież o to nietrudno.

Wymagania

Gleba wilgotna, szczególnie wiosną i jesienią, latem wskazane jest by była sucha. Preferują ziemię żyzną, wzbogaconą próchnicą na glebach piaszczystych. Na ciężkich źle rosną i słabo kwitną.

Sposób uprawy: cebulki należy sadzić we wrześniu lub październiku, na głębokości 4-5 cm. Przed sadzeniem warto przekopać ziemię na głębokość 10 cm i wymieszać ją z nawozem organicznym (najlepiej w granulkach, gdyż rośliny cebulowe nie znoszą świeżego obornika). Przed nadejściem przymrozków przykrywamy miejsce z posadzonymi śnieżnikami kilkucentymetrową warstwą kory lub opadłych liści.

W czasie suchej pogody w połowie marca zdejmujemy okrywę i ewentualnie podsypujemy azofoską lekko mieszając nawóz z ziemią. Trzeba uważać bo roślina może mieć już kiełki tuż pod powierzchnią gleby. Jeśli nie chcemy by roślina się rozsiewała należy po zakończonym kwitnieniu usunąć zawiązki owoców – osmykując pęd – sam pęd zostawić. Roślina nie będzie się wysilać na nasiona, a wynagrodzi nam przyrostem cebulek.

Co dwa – trzy lata pod koniec zasychania liści(później nikt ich nie znajdzie) wykopać cebulki i dokonać selekcji, obsuszyć oczyścić i przechować na sucho w przewiewnym miejscu do października.

Mrozoodporność

Całkowita

Rozmnażanie

Łatwo wiąże nasiona i daje samosiew więc szybko rozsiewa się po całym ogrodzie. Dodatkowo roślinę rozsiewają mrówki z uwagi na zaopatrzenie nasion w elaiosom czyli inaczej ciałko mrówcze. Mrówki ciągną nasiona do mrowiska tam objadają nasiona z tego przysmaku, a następnie usuwają nieprzydatne już nasiona na swoje wysypiska śmieci. Nasiona podsypane „mrówczym nawozem” szybko wiosną kiełkują w najmniej spodziewanym miejscu.

Podczas wykopywania oddzielamy cebulki przybyszowe i siejemy je jesienią na rozsadniku. Część cebul może zakwitnąć w drugim roku uprawy. W trzecim praktycznie wszystkie.

Choroby

Największym zagrożeniem są nicienie glebowe niszczące cebulki, a także pędraki. Pozostałe przypadłości w uprawie amatorskiej mają minimalne znaczenie z wyjątkiem kreta, który nie zjada cebul, ale je niszczy w czasie drążenia swoich korytarzy.

Roślina jest stosunkowo odporna na zalanie, jednak zbyt długo stojąca woda spowoduje, że cebulka w końcu zgnije.

Uwagi

Dość często w uprawie znajduje się inny dość podobny gatunek, a mianowicie Chionodoxa sardensis – śnieżnik sardeński. Różni się od opisanego gatunku tym, że jego kwiaty posiadają bardzo minimalne białe oczko lub nie posiadają go wcale. Inną cech jest większa ilość kwiatów na pędzie. U Ch. Forbesi może być do 10 sztuk , a u Ch. Sardinensis do 22 sztuk kwiatków na pędzie.

About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 312 other followers

%d bloggers like this: