Barbula klandońska

©

Caryopteris x clandonensis

Opis

Rodzina: Verbenaceae – werbenowate

Krzewinka o pochodzeniu mieszańcowym, powstały z krzyżowania barbuli szarej (C. incana) i mongolskiej (C. mongolica). W uprawie spotykane są wyłącznie odmiany.

Pędy cienkie, pokryte srebrzystą korą. Liście lancetowate , matowe, szarozielone, o dłu­gości do 6 cm i aromatyczne. Pachnące kwiaty barbuli są prawdziwą oazą dla pszczół. Pojawiają się w kwiatostanach wyrastających na szczytach pędów i w kątach liści na znacznej dłu­gości pędu. Długie, pręci­ki wystają poza płatki kwiatu dodają specyficznej urody całemu kwiatostanowi.

Najbardziej znane odmiany to:

Heavenly Blue”, która rozpoczyna kwitnienie już w końcu sierpnia, tworząc długie, sięgające 8 cm kwiatostany. Kwitnie do sześciu tygodni;

Kew Blue”, jej kwiaty są intensywniej ciemnoniebieskie niż odmiany poprzedniej;

Arthur Simmonds” otrzymał nazwę od nazwiska hodowcy, ma niebieskie kwiaty i regularny, ładny pokrój;

Worcester Gold”, łatwo odmianę odróżnić bo jej młode li­ście mają złotawy kolor;

Longwood Blue” tworzy krzewy dorastające do wysokości 60–70 cm, szafirowo-niebieskie kwiaty pojawiają się bardzo obficie we wrześniu i w październiku.

Występowanie

Jest dziełem hodowców.

Wysokość

Przeciętnie w granicach 1 m.

Termin kwitnienia

Późny bo zaczynają najczęściej w sierpniu.

Kolor kwiatu

Jaskrawo niebieski z fioletowym odcieniem.

Stanowisko

Sadzimy wyłącznie w pełnym słońcu. Z uwagi na niepełną mrozoodporność sprzyjać jej będzie zaciszne miejsce.

Wymagania

Optymalne warunki znajdzie na glebach przepuszczalnych, bo nie toleruje nadmiaru wody w żadnym okresie i zimą nie tyle wymarza ile wypada z powodu nadmiaru wody w zasięgu korzeni. Niemniej młode rośliny w okresie suszy trzeba podlewać. Starsze zniosą okresową suszę. Trzeba jednak zaznaczyć, że dla okazałego kwitnienia roślinie potrzebna jest wilgoć. Zatem pamiętajmy czym innym jest przetrwanie, a czym innym jest zapewnienie roślinie optymalnych warunków by uzyskać to co roślina może nam dać. Odczyn gleby najlepiej obojętny. Krzewinki nie sadzimy na zbyt dobrych stanowiskach bo kwitnąć będzie marnie w zamian uzyskamy okazały krzew. Każdej wiosny warstwa kompostu wymieszana z ziemią w zupełności wystarczy do prawidłowego rozwoju.

Późną jesienią zabezpieczamy krzew przez kopczykowanie. Proponuję kopczykować kompostem, który wiosną wymieszamy z ziemią. Ponieważ barbula kwitnie na pędach, które wyrosły danej wiosny dlatego wiosną po rozgarnięciu kopczyków nisko przycinamy roślinę. Najlepiej na 1-2 oczka nad ziemią.

Wiosna to najodpowiedniejszy czas sadzenia młodych roślin do gruntu. Nawet te z pojemników najlepiej posadzić po połowie maja.

Z racji swego niezbyt wysokiego wzrostu doskonale nadaje się do uprawy pojemnikowej. Na zimę jeśli nie możemy rośliny dołować w gruncie przetrzymujemy ją w pomieszczeniu z temperaturą do około 4-5 0C.

Mrozoodporność

Barbula nie jest całkowicie mrozoodporna.

Rozmnażanie

Przez półzdrewniałe sadzonki ukorzeniane późnym latem.

Można także w czerwcu przez sadzonki zielne.

W obu przypadkach ukorzeniają się łatwo lecz są dość podatne na porażenie szarą pleśnią.

Choroby i szkodniki

Brak szczególnych zagrożeń.

 

 

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Caryopteris x clandonensis - http://www.havlis.cz/img/217_3.jpeg

About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

WordPress.com Logo

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Twitter picture

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 282 other followers

%d bloggers like this: