Żagwin ogrodowy

©

©Aubrieta x cultorum

Opis

Rodzina: Brassicaceae-kapustowate

Należą do najcenniejszych bylin skalnych, tworząc zwarte, szarozielone kobierce pokrywające się masą drobnych kwiatów o bardzo czystych i intensywnych barwach. Pędy krótkie i owłosione. Liście eliptyczne, całobrzegie lub ząbkowane, szarozielone i zimotrwałe. Kwiaty drobne, zebrane w rzadkie grona na szczycie ło­dygi. Żagwin jest bardzo ważną rośliną miododajną dla budzących się po zimie pszczół.

Pierwsze odmiany powstały w Anglii w połowie XIX wieku. Do tej chwili jest ich tak dużo, że nie sposób wymienić. Często różnią się szczegółami prawie niezauważalnymi dla amatorów. Większość z nich jest klasyfikowana jako odmiana mieszańca międzygatunkowego występującego pod nazwą A. x cultorum. Oczywiście poszczególne gatunki mają swoje odmiany lecz jest ich zdecydowanie mniej. Ostatnią nowością u nas w kraju, jeszcze mało znaną jest pozyskiwanie nowych odmian mieszańcowych przez wysiew nasion heterozyjnych oznaczanych symbolem F1. Wadą jednak tych odmian jest ich krótkowieczność.

Innym gatunkiem z którym spotykamy się w ogrodach jest Aubrieta deltoidea – żagwin zwyczajny. Jest to gatunek botaniczny pochodzący z Półwyspu Bałkańskiego i Azji Mniejszej. Tworzy szeroko rozrastające się poduszki. Kwitnie w kwiet­niu-maju, przykładowe odmiany: ‚Blauer’ – niebieska, ‚Red Carpet’ – ciemno-różowa. Gatunek ten ma kilka form botanicznych: var. graeca – o silnym wzroście, var. taurica – rozrastająca się za pomocą rozłogów, o kwiatach ciemnofioletowych czy var. microphylla – o drobnym, gęstym ulistnieniu.

Występowanie

Jest dziełem hodowców ogrodników.

Wysokość

Do około 10-ciu cm.

Termin kwitnienia

Starsze odmiany szczyt swojego kwitnienia mają w kwietniu lub w maju. Nowsze mogą kwitnąć jeszcze na początku czerwca.

Kolor kwiatu

Od bieli przez róż po purpurę i fiolet w zależności od odmiany. Pamiętajmy że od­miany kwitnące na niebiesko i fioletowo są bardziej trwałe w ogrodzie od tych odmian, które kwitną na różowo lub czerwono.

Stanowisko

Słoneczne, w półcienistych może mniej intensywnie kwitnąć lecz kwitnie dłużej.

Wymagania

Żagwiny jednak mają dość duże wymagania co do siedliska i uprawy. Naprawdę dobrze rosną na glebach ciepłych, lekkich, przepuszczalnych, wapiennych i żyznych. Poradzi sobie w znacznie uboższych glebach byle niezbyt mokrych i niezbyt kwaśnych. Przy ziemiach zlewnych roślina dość krótkowieczna.

Po kwitnieniu przycinamy ro­śliny. Tniemy tylko nieco poniżej pędów kwiatowych. Tak naprawdę przycinanie jest potrzebne by utrzymać zwarty i schludny wygląd kępki. Roślina nie marnując sił na nasiona tworzy nowe pędy i mamy ładny szarozielony dywanik. W tym też czasie regulujemy wielkość kępy jeśli swymi pędami sięga tam gdzie jej nie chcemy mieć. Miejsce gdzie rośnie żagwin powinno wiosną dostać dawkę nawozu pełnoskładnikowego. Jeśli z jakiś względów nie nawozimy dajmy warstwę kompostu i wymieszajmy ją z ziemią. Ponieważ jest to roślina górska więc źle znosi letnie upały, dlatego jeśli gleba nie jest ściółkowana podlewając zmniejszamy temperaturę gleby. Pamiętajmy, że najbezpieczniej jest podlewać wczesnym ranem bo wówczas temperatura roślin i wody jest zbliżona zatem nie ugotujemy roślin. Drugą dobrą stroną rannego podlewania jest fakt, że rośliny do wieczora zdążą obeschnąć i nie pojawi się jakieś choróbsko. Żagwin należy do roślin nie specjalnie lubiących przesadzanie. Dlatego jeśli zachodzi taka konieczność wykopmy go z większą bryłą ziemi.

Zimą zaleca się lekkie okrycie igliwiem w ce­lu zabezpieczenia liści przed ich nadmiernym nagrzewaniem, a co za tym idzie wzmożoną transpiracją wówczas gdy roślina nie może uzupełnić braków wody bo ziemia jest zamarznięta.

Mrozoodporność

Na przepuszczalnych glebach całkowita

Rozmnażanie

Wysiew nasion od stycznia do marca pod osłonami lub w kwietniu – maju na rozsadniku. Muszą przejść stratyfikację niskimi temperaturami. Nasion nie przykrywać ziemią, gdyż do kiełkowania potrzebują światła, i starać się uprawiać w temperaturze 12-15°C. Po 4-5 tygodniach siewki przepikować do doniczek o średnicy 7 – 9 cm. Siewki z najwcześniejszego siewu potrafią zakwitnąć jeszcze tego samego roku. Później wysiane kwitnąć będą w kolejnym roku. Na miejsce stałe wysadzamy dobrze ukorzenione w doniczkach siewki praktycznie przez cały sezon wegetacyjny.

Podział przeprowadzamy po kwitnieniu. Najczęściej co 3 lata.

Sadzonkowanie w warunkach amatorskich przeprowadzamy we wrześniu. Natomiast właściciele ogrodów zimowych lub ogrzewanych szklarni mogą posadzić całe kępy do doniczek późnym latem i sadzonkować w dowolnym momencie, aż do stycznia. Jest to sposób dla tych którzy potrzebują dużej ilości roślin np. do obsadzenia takiego murku.http://www.gartendatenbank.de/photo/2009040108

Choroby

W zasadzie nie choruje. Jeśli może się coś pojawić to mączniak prawdziwy lub rzekomy, ale sporadyczna to sprawa. Po długiej i suchej jesieni szybko zamarzająca ziemia może wywołać tzw. suszę fizjologiczną. Dlatego wiosną odkryjemy, że część pędów jest martwa. Musimy wiedzieć, że aby uniknąć podobnego wypadania części lub całych roślin zimozielonych trzeba przed zapowiadanymi mrozami podlać te miejsca gdzie takie rośliny rosną.

Uwagi

Nazwa rodzajowa została nadana na część francuskiego malarza Claude’a Aubrieta.


About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 327 obserwujących.

%d bloggers like this: