Cebulica syberyjska

©

©Scilla sibirica

Opis

Rodzina: Liliaceae – liliowate

Jest kilkanaście gatunków cebulic, które mogą być uprawiane w ogrodzie. Opisywany gatunek występuje jednak najpowszechniej

 Z niewielkiej cebulki o filetowych łuskach(odmiana ‚Alba’ ma cebulki o białej łusce) wyrastają równowąskie, lekko mięsiste liście o spiczastym końcu

 i specyficznym zagięciu blaszki na czubku. Z pomiędzy liści wyrasta bezlistny głąbik na szczycie którego mamy od 2 – 5 zwisających kwiatków o sześciopłatkowej koronie. Te wczesne kwiaty są intensywnie oblatywane przez pszczoły. Prawie każdy kwiatek jest zapylony.

 W wyniku czego powstaje okrągława torebka wypełniona nasionami. Ciężar nasion jest tak wielki iż głąbik leży na ziemi.

 (ta podziałka to milimetr) Po dojrzeniu drobniutkie, ciemnobrązowe nasiona od razu znajdują kontakt z ziemią. Potem roślina dość szybko zasycha.

 Do piękniejszych odmian tego gatunku należy ‚Spring Beauty’ – o kwiatach kremowobiałych z ciemnoniebieską pręgą przez środek płatka.

Występowanie

 Wbrew swej nazwie pochodzi z terenów Azji Mniejszej, Kaukazu i Ukrainy. Jej nazwa to odniesienie do ogromnej mrozoodporności rośliny.

Wysokość

Przeciętnie około 15 cm.

Termin kwitnienia

Jedne z pierwszych kwiatów w ogrodzie i w zależności od przebiegu pogody roślina może kwitnąć już pod koniec marca. Standardowo u nas kwitnie w kwietniu.

Kolor kwiatu

Kwiaty w intensywnie niebieskim kolorze z ciemniejszą pręgą przez środek płatka..

Stanowisko

Nawet posadzona pod drzewami i krzewami będzie w tym czasie kwitła jak na stanowisku słonecznym. Dopiero później młode liście zapewnią jej lekki cień, co dobrze wpłynie na zmniejszenie wysychania gleby. Wystarczająca ilość wilgoci przedłuży czas zielonych liści, więc cebulki będą mogły się zregenerować.

Wymagania i pielęgnacja

Ponieważ cebulki kwitną w oparciu o składniki jakie zgromadziły w cebulce, dlatego tak ważnym jest by po zakończeniu kwitnienia upłynął jak najdłuższy czas, kiedy zielone liście będą karmiły cebulki. W tym celu powinniśmy ściąć wszystkie pędy z owocami. Dla rozwoju kępki wystarczą cebulki przybyszowe jakie wytwarza roślina. Tym bardziej, że będzie się rozrastała kępka, a nasiona mogą nam wykiełkować w często odległym miejscu. Trudno jest takie drobniuśkie cebulki wybierać z ziemi i potem sadzić je w jednym miejscu. Gdyby komuś z jakiś względów potrzebne było miejsce gdzie rosną cebulice to po przekwitnięciu wraz z większą bryłą ziemi wsadzamy do donic i stawiamy w lekkim cieniu. Przez cały czas dbamy by roślina miała wodę i składniki pokarmowe. Warto zatem takie przesadzone cebulki przynajmniej raz zasilić nawozem do pomidorów. Podobnie postępujemy z tym drobiazgiem jaki pojawił się z nasion, ponieważ po zaschnięciu tych pojedynczych cienkich listków nie sposób znaleźć drobniutkie cebulki. Po zaschnięciu liści przestajemy podlewać i doniczki stawiamy w miejscu gdzie nie dosięgnie je deszcz. We wrześniu czyścimy i sortujemy cebulki. W miejscach reprezentacyjnych sadzimy tylko te największe. W tym celu wykopujemy szerszy dołek o głębokości takiej by nad cebulkami było około 8 cm ziemi. Delikatnie zagłębiamy cebulki w ziemi tylko tak by się nie przewracały w odstępach co 3-4 cm. Dołek zasypujemy. Dobrze jest wymieszać ziemię z dobrym kompostem i dopiero taką mieszanką zasypać dołek. Pozostałe mniejsze cebulki sadzimy gdzieś z boku by nam dorosły do rozmiarów gwarantujących kwitnienie. Nie warto rezygnować z drobiazgu bo cebulice to małe kwiatki i by w ogrodzie była rzucająca się w oczy niebieska plama musimy posadzić ich dość dużo.

 Kto ma oszkloną werandę lub inne bardzo widne miejsce może zdecydować się na przyspieszanie cebulicy. Cebulicę pędzi się w lutym-marcu. W tym celu cebule o obwodzie powyżej 8 cm sadzi się do doniczek w listopadzie. Ukorzeniane powinny być w temperaturze 9°C przez 9 tygodni, następne pędzi się je w szklarni o tempera­turze 15-17°C; zakwitają po 3-4 tygodniach. W warunkach domowych trudno zachować te reżimy temperaturowe, więc proszę te dane potraktować jako wskazówkę i próbować na własną rękę czy uda się na marcowe święta uzyskać kwitnące rośliny.

Mrozoodporność

Roślina w pełni mrozoodporna.

Rozmnażanie

Cebulicę sy­beryjską rozmnaża się z cebul przyby­szowych traktowanych jak nasiona i wysiewanych jesienią. Przechowywane nasiona będą wymagały stratyfikacji. Dlatego warto je wysiać jeszcze jesienią do koszyczków i dołować w gruncie zabezpieczając zimą przed nadmiarem wody. Rośliny kwitnące otrzymuje się po 3-4 latach.

Choroby i szkodniki

Największym dla cebulic zagrożeniem jest nadmiar wody w okresie letnim, gdy pozostają w fazie uśpienia. Często wówczas wygniwają. Jeśli mamy już tylko nieco cięższe gleby, a trafi się nam mokre, zimne lato lepiej je wykopać i przechować do późniejszego, jesiennego sadzenia.

Zastosowanie

Mam sporo drobiazgu. Tego roku jesienią posieję go pod krzewem forsycji. Kwitnie w tym samym czasie. Jestem ciekawa jak będzie wyglądało połączenie niebieskiej cebulicy z żółtymi kwiatami forsycji.

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Cebulki – http://en.m.wikipedia.org/wiki/File:Scilla_siberica_alba_bulbs.jpg

W naturze – http://www.flickr.com/photos/stoffs/2431604393/in/gallery-28670112@N08-72157626134043785/

Torebki z nasionami – http://en.wikipedia.org/wiki/Siberian_squill

W doniczce – http://www.houseplantsguru.com/squill-and-glory-of-the-snow-scilla-sibirica-and-chionodoxa-sardensis

Jedna odpowiedź to “Cebulica syberyjska”

  1. pasiwo Says:

    przepiękne z niej dywany:)


Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

WordPress.com Logo

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Twitter picture

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 281 other followers

%d bloggers like this: