Modrzewnica zwyczajna

©

©Andromeda polifolia

Opis

Rodzina: Ericaceae – wrzosowate

Rodzima, niska, wolno rosnąca, zimozielona krzewinka, z podziemnymi rozłogami. Pędy cienkie, wiotkie, częściowo płożące, z czasem drewniejące i nieowłosione.

 Liście ułożone skrętolegle, skórzaste, wąskie, lancetowate, na końcach dość ostre,

 o brzegach podwiniętych, na wierzchu ciemnozielone, pod spodem z niebieskawozielonym nalotem. Są niewielkie bo do 5 cm długości i około 5 mm szerokości.

  Na szczycie każdego pędu drobne, dzbaneczkowate kwiaty, zebrane w zwisające baldachogrona i liczące od 2 do 8 kwiatków. Pojedynczy kwiatek ma około 8 mm długości i złożony jest z pięciu zrośniętych płatków z krótkimi odgiętymi ząbkami.

 Owocem jest kulista torebka składająca się z 5 komór o średnicy do 5 mm.

 (duże powiększenie) Nasiona drobniutkie lecz liczne.  

W ogrodach z reguły nie uprawia się gatunku tylko jego odmiany.

‚Compacta’ – o gęstym ulistnieniu, szarych liściach, różowych kwiatach i bardziej zwartym pokroju.

‚Nikko’ – szczególnie obficie kwitnąca.

‚Blue Ice’ – o bielszych i nieco większych kwiatach oraz prawie siwych liściach.

‚Major’ – bardzo podobna do Compakty tylko większa i masywniejsza.

Występowanie

Naturalne stanowiska to torfowiska w całym północnym pasie Europy, zachodniej części Syberii i w Mongolii. W Polsce występuje przede wszystkim w północnej części.

Wysokość

W zależności od odmiany od 20 do 40 cm. Gatunek może osiągnąć nawet 60 cm.

Termin kwitnienia

Najczęściej kwitnie w drugiej połowie maja i początku czerwca.

Kolor kwiatu

Biały i różne odcienie różowego.

Stanowisko

Wszystko zależy od zasobności wilgoci w glebie. Jeśli mamy gleby pochodzenia torfowego to możemy uprawiać w pełnym słońcu. Na pozostałych typach gleb odpowiedniejszym będzie stanowisko półcieniste. Z tym, że słońce powinno być raczej w godzinach rannych. Odmiany o bardziej siwych liściach wymagają więcej światła, lecz i one powinny być cieniowane w najcieplejszych godzinach dnia.

Wymagania i pielęgnacja

Roślina nie bardzo lubi nasze mocno zmineralizowane piaseczki. Najlepszym wyjściem byłoby kupienie worka czystego torfu. Worek rozcinamy i wysypujemy na pryzmę w ustronnym miejscu. Zostawiamy go na cały rok. Dopiero po przemarznięciu zimą staje się on bardzo przydatnym składnikiem ziemi, bo robi się pulchny i przewiewny. Taki przeleżały pod gołym niebem torf oraz jak największą ilość mchu sphagnowego mieszamy z ziemią i dopiero sadzimy roślinę. Na glebach nieco cięższych dodać jeszcze jakiegokolwiek rozluźniacza w ilości tym większej im cięższa ziemia. Nigdy jednak mniej niż 1/3 objętości ziemi z dołka. Niech nikomu nie przyjdzie do głowy zastępowanie ziemi z dołka samym torfem i to prosto z worka. Taki torf pod wpływem wody staje się zbity, mocno zwięzły, a korzenie nie mając powietrza duszą się i roślina pada. Ponieważ sam torf nie zawiera żadnych składników odżywczych warto w momencie sporządzania mieszanki dodać nieco azofoski. Potem każdej wiosny warto dać dawkę pełnoskładnikowego nawozu.

 Latem szczególnie w czas gorący i suchy warto dodatkowo podlać rośliny. Inaczej szybko pojawi się drewnienie dolnej części pędów i towarzyszące mu zasychanie dolnych liści. Roślina bardzo traci na wyglądzie.

Mrozoodporność

Mimo swej całkowitej mrozoodporności dobrym zwyczajem jest zabezpieczanie nowych nasadzeń. Ponieważ jest to roślina zimozielona, to podobnie jak rododendronom zagrażają jej i wysuszające wiatry i nadmierne nasłonecznienie, zwiększające parowanie liści . Jest to groźne, bo korzenie będąc w zamarzniętej glebie nie są w stanie uzupełnić braków wody w liściach.

Rozmnażanie

Roślina w jednym owocku produkuje do 44 nasion, lecz tylko do 20 sztuk są to nasiona w pełni płodne. Nasiona najlepiej wysiać na powierzchnię podłoża i zadołować na jesień i zimę w gruncie. Wysiewy trzeba zabezpieczyć przed nadmiarem zimowej wody. Następnie wiosną przenosimy w jak najcieplejsze i widne miejsce. Przy temperaturze około 25 0C wschody powinny pojawić się po około 2 tygodniach. Może jednak się zdarzyć, że nasiona przeleżą do kolejnej wiosny. Pierwszy rok powinniśmy uprawiać roślinki w doniczce. Na miejsce stałe sadzimy późną wiosną lub wczesnym latem, kiedy mają około 15 cm wysokości.

Rozmnażanie przez sadzonki półzdrewniałe(z piętką) jest mniej kłopotliwe, choć nieco dłuższe niż standard. Wzrost zielonych części zaczyna się po 5-6 tygodniach.

Choroby i szkodniki

Roślina nie ma wrogów.

Zastosowanie

Ogrody przydomowe, jako roślina okrywowa, zacienione części ogrodów skalnych, rabaty wrzosowiskowe, a także pojemniki i nasadzenia grupowe.

Uwagi

To Karol Linneusz zafascynowany urodą tej roślinki, którą znalazł w Laponii w 1732 roku, nazwał ją imieniem pięknej księżniczki Andromedy z mitów greckich. Natomiast nazwa gatunkowa ”polifolia” pochodzi od greckich słów polios (biały, szary) i folium (liść). Odnosi się to do koloru spodniej strony liści.

 

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Podwinięte brzegi liści – http://plantsgallery.blogspot.com/2009/08/andromeda-polifolia-blue-ice.html

Za sucho – http://www.ogrodowisko.pl/watek/1086-modrzewnica-zwyczajna-andromeda-polifolia-l

Kwiatostan – http://www.searchdictionaries.com/?q=andromeda+polifolia

Owoce – http://www.alaskawildflowers.us/

Nasiona-powiększenie – http://www.alpine-plants-jp.com/himitunohanazono/himesyakunage_himitu_1.htm

Kwiatek – http://jimmccormac.blogspot.com/2009_04_01_archive.html

Andromeda polifolia – http://www.liveinternet.ru/users/xp0h0metp/post241585458

About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Dołącz do 417 obserwujących.

%d bloggers like this: