Dzwonczyn drobny

Edraianthus pumilio

Opis

Rodzina: Campanulaceae – dzwonkowate

Tworzy zwarte poduszki wąskich, srebrzystych liści, dosłownie pokryte w czerwcu dywanem dzwonkowych kwiatów.

Występowanie

Od wysokich partii gór Bałkanów po Kaukaz.

Wysokość

3-5 cm wysokości jak nie kwitnie.

Termin kwitnienia

VI

Kolor kwiatu

Niebiesko-fioletowy lub biały.

Stanowisko

Optimum to wschodnia wystawa. Generalnie posadźmy to w miejscu osłoniętym od południowego słońca. Jeśli nie mamy takiego miejsca zdecydujmy się na uprawę pojemnikową.

Wymagania

Jak dla wszystkich roślin górskich powinna być bardzo przepuszczalna, ale próchniczna. Ponieważ rośliny rosną w szczelinach więc słońce do korzeni nie dochodzi i te minimalne ilości gleby długo utrzymują wilgoć. Dlatego na nizinach ściółkujmy ziemie grysem. W tym konkretnym wypadku wapiennym jako że prawidłowy odczyn gleby zaczyna się od obojętnego w kierunku zasadowego.

Nawożenie w zależności od sposobu uprawy. Uprawa w gruncie – dajemy nawóz o przedłużonym działaniu i mieszamy z glebą. Przy uprawie pojemnikowej możemy postąpić podobnie lecz po wyczerpaniu dawki startowej przejść na nawożenie połączone z podlewaniem. Użyjemy wówczas nawozu w zależności od fazy w jakiej znajduje się roślina. Na początku do roślin zielonych, a od momentu pojawienia się pączków do roślin kwitnących. Nie przesadzajmy jednak z nawożeniem.

Rośliny uprawiane w pojemniku podlewamy po przeschnięciu górnej partii ziemi. W gruncie w czasie długotrwałych upałów należy podlewać, mimo ściółkowania.

Mrozoodporność

Przy ochronie od zimowej wody na terenach naszego kraju wystarczająca. Może w najzimniejszych rejonach trzeba przy braku okrywy śnieżnej pomyśleć by okryć stroiszem.

Rozmnażanie

Rozmnażanie przez wysiew nasion jest sporym wyzwaniem. Nasiona musza być poddane najmniej dwumiesięcznej stratyfikacji w temp. nie przekraczającej 4 stopni C. I tak procent wschodów będzie niewielki.

Ponieważ nie jest rośliną długowieczną praktycznie stale musimy mieć zapasowe sadzonki.

Choroby i szkodniki

Często atakowany przez przędziorka. Praktycznie najczęściej ginie w ten sposób. Z uwagi na jego sinozielone i wąskie listki oraz odległość naszego wzroku od poziomu rabaty powoduje, że dostrzegamy problem kiedy jest już za późno.

Uwagi

Nazwa pochodzi od dwóch greckich słów – hedraios (siedzi) i anthos (kwiat)

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: