Enkiant dzwonkowaty

©

Enkianthus campanulatus

Opis

Rodzina: Ericaceae – wrzosowate

Enkientów jest kilka gatunków, najbardziej mrozoodpornym jest Enkiant dzwonkowaty, który jest rozłożystym krzewem o wznie­sionym pokroju. Jego pędy boczne układają się wyraźnymi piętrami i silnie rozgałęziają się bliżej obwodu korony.

Nie ist­nieje krzew, który mógłby przewyższyć urodą piękno jesienne­go zabarwienia liści enkiantu. W tym czasie jego liście są jednocześnie lśniące i jaskrawo żółto-czerwone. Późną wiosną pojawiają się w imponują­cych ilościach wiszące kwiaty dzwonkowatego kształtu, długo utrzymujące się na roślinie. Kwiaty o żółtawozielonej barwie mają czerwone unerwienie, zebrane są w gęste baldachy o wielkości do 12 cm. Żal, że tak rzadko bywa sadzony w naszych ogrodach. Gatunek ma formę botaniczną „Albiflorus”, która kwitnie równie obficie, a jej czysto białe kwiaty mocno kontrastują z ciemnozielonymi liśćmi, które jesienią przebarwiają się na kolor żółtopomarańczowy. Oprócz tego jest już wiele odmian uprawnych różniących się przede wszystkim kolorem kwiatów.

Jeszcze rzadziej uprawiane są:

Enkianthus cernuus o kwiatach białych jest rzadkością. Nieco częściej moż­na spotkać w ogrodach jego odmianę E. cernuus var. rubens o intensywnie czerwonych kwiatach mających postrzępione płatki. Zebrane w wiszące kwiatostany liczące po 10-12 sztuk kwiatków. Liście ma okrągławe dość niewielkie bo około 2,5 cm długości. Jest mniejszym krzewem rzadko dorastającym w naszych warunkach do 2 metrów.

Enkianthus chinensis jest olbrzymem w tej grupie. Jest to ładny krzew lub małe drzewko, które dorasta(w naturze oczywiście) do ponad 4,5 m. Dzwonkowate kwiaty z czerwonymi i żółtymi żyłkami mają długość 1 cm. W gronie może być nawet 24 kwiatki. Kwitnie chyba najpóźniej bo na przełomie wiosny i lata. Podługowate liście o czerwonawych ogonkach osiągają 7,5 cm. Jedyną jego wadą jest najmniejsza ze wszystkich enkiantów mrozoodporność.

Enkianthus perulatus jest najmniejszym z enkiantów bo w uprawie przecietnie nie przekracza 1 metra. Jest krzewem o dość ładnym, regularnym i zwartym pokroju. Kwiatostany składają się z 3—10 białych kwiatów, każdy ma około l cm. Liście wąskie i ostro zakończone, przybierają jesienią jasno czerwone barwy.

Występowanie

Wschodnia Azja od Himalajów aż po Japonię

Wysokość

Po około 10 latach dorasta do 2,5 metra.

Termin kwitnienia

 

Kolor kwiatu

Kremowy z lekkim zielonkawym odcieniem i czerwonym żyłkowaniem.

Stanowisko

najlepiej w półcieniu. Posadzony w cieniu ma mniej rozłożystą formę.

Wymagania

Rośnie wszędzie, gdzie udają się różaneczniki jeśli chodzi o odczyn gleby. Z uwagi na bardzo płytki system korzeniowy wymaga gleb dość dobrze utrzymujących wilgoć ale nie toleruje nadmiaru wody wokół korzeni. Zatem wszystkie cięższe gleby przed sadzeniem należy dość mocno rozluźnić najlepiej żwirem. Jeśli enkiantom ma towarzyszyć jakikolwiek podszyt z niskich roślin należy go posadzić jednocześnie z tymi krzewami, gdyż później nie tolerują naruszania płytkich korzeni. Przy czym trzeba zaznaczyć że w przypadku enkiantu nie jest to dobre rozwiązanie z uwagi na odchwaszczanie. Znacznie lepiej jest wyściółkować glebę korą, która utrudni życie chwastom a nam ułatwi zabiegi pielęgnacyjne jakie należy wykonać wiosną. W tym czasie

podłoże wokół krzewów posadzo­nych w latach ubiegłych należy zasilić nawozem dla różaneczników i kompostem i bardzo ostro­żnie wymieszać te składniki z glebą. Po tym zabiegu roślinę podlewamy i ponownie podłoże ściółkujemy dość grubą warstwą kory. Oprócz ochrony przed chwastami ogranicza nagrzewanie się i parowanie gleby przez co krzew ma dłużej wilgoć przy korzeniach. Jednak w czasie suszy będzie wdzięczny za podlewanie.

Krzewu z reguły nie należy ciąć, bo najlepiej wyglądają rośliny, które zachowują swój piękny, naturalny pokrój, ale. Jeśli trzeba to po kwitnieniu usuwamy suche lub niepożądane gałęzie, a star­sze, wybujałe okazy na wiosnę w razie konieczności można mocno przyciąć. Wiele osób lubi regularne formy. a TO ZDJĘCIE pokazuje, że rezygnując z intensywnego kwitnienia można cięciem uzyskać ciekawe formy.

Mrozoodporność

W chłodniejszych rejonach lepiej podłoże w zasięgu korony wyściółkować kompostem i korą oraz przykryć dodat­kowo gałęźmi.

Rozmnażanie

Wysiewamy nasiona pod szkłem z końcem zimy.

Latem pobieramy półzdrewniałe sadzonki z piętką.

Choroby i szkodniki

Na cięższych glebach lub na glebach mało kwaśnych wystąpi chloroza liści objawiająca sie ich żółknięciem choć nerwy pozostaną zielone.

Uwagi

Tak też można

 

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Cernuus – http://arboretum.sggw.pl/asortyment/enkianthus_cernuus_rubens.html

Japoński – http://www.flickr.com/photos/jam343/145541804/

Chiński – http://www.efloras.org/florataxon.aspx?flora_id=2&taxon_id=200016254

Liście – http://herojiji.blogspot.com/2008/11/autumn-color-of-enkianthus-perulatus.html

Reklamy

komentarze 2 to “Enkiant dzwonkowaty”

  1. Leszek B. Says:

    Witam ponownie Panią. Rok temu posadziłem malutkiego Enkianta. Troszkę podrósł i tej jesieni pięknie okazał swoje barwy :). Posadziłem go zbyt blisko płotu. Jak Pani poradzi? Przeżyje przesadzenie?

    • zojalitwin Says:

      To zależy kiedy został przesadzony, a dokładniej czy upłynął przynajmniej miesiąc kiedy temperatura samej ziemi była powyżej +4 0C. Drugi warunek to okrycie rośliny łącznie z ziemią pod którą są korzenie. W każdym gorszym przypadku musi Pan liczyć na szczęście.


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: