Erynus alpejski

©

©Erinus alpinus

Opis

Rodzina: Plantaginaceae – babkowate

 Niekwitnąca roślina to niziutka poduszka złożona z rozetek. Listki w rozetce są łopatkowate na bardzo krótkich ogonkach. Brzegi listków są grubo ząbkowane. Z tych rozetek wyrastają pędy kwiatostanowe. Są one również ulistnione lecz z rzadka i liście mają nieco inny kształt. Wszystkie części roślinki są delikatnie owłosione. W szczytowej części pędu z kątów liści na niewielkich szypułkach wyrastają pięciopłatkowe kwiatki. W czasie kwitnienie pęd rośnie i rozwijają się kolejne kwiatki. To powoduje, że kwitnienie erynusa jest dość długie.

 Pojedynczy kwiatek ma około 8 mm średnicy. Zatem jest dość duży jak na tak małą roślinę. Kwiaty są chętnie odwiedzane przez owady więc nasion powstaje dużo. Ponieważ są bardzo drobniutkie więc wiatr potrafi je roznieść i w kolejnym roku wykiełkują w najmniej spodziewanym miejscu. Jedna uwaga. Erynus bardzo, ale to bardzo nie lubi przesadzania. Dlatego należy to robić z dużą bryłką ziemi i tylko w początkowej fazie rozwoju.

W handlu dostępne są dwie odmiany:

‚Albus’ – o śnieżnobiałych kwiatach

‚Dr. Hähnle’ – o karminowych kwiatach

Występowanie

Jest trochę wątpliwości czy Alpy są naturalnym siedliskiem. Naukowcy podejrzewają, że prawdziwą ojczyzną są włoskie dolomity. Ponieważ rośnie na miejscach narażonych na szybkie wysychanie jego korzenie wnikają głęboko w szczeliny poszukując wody.

Wysokość

Kępka liści nie przekracza 5 cm wysokości. Pęd kwiatowy to maksimum 15 cm.

Termin kwitnienia

Najczęściej zaczyna kwitnąć na przełomie maja i czerwca. Tak więc pełnia kwitnienia- a kwitnie bardzo obficie – to czerwiec. Jeśli w glebie jest wystarczająco wilgoci kwiatki mogą jeszcze utrzymywać się do początku lipca. Muszę jednak dodać, że mieszkańcy północnowschodnich rejonów mogą obserwować nawet znaczne przesunięcie kwitnienia w kierunku lipca.

Kolor kwiatu

  Gatunek ma kwiaty zbliżone do fioletowego natomiast obie odmiany uprawne przedstawiam na zdjęciu.

Stanowisko

Miałam go na stanowisku lekko ocienionym, lecz po przeniesieniu na stanowisko słoneczne różnica w obfitości kwitnienia jest znacząca i przemawia na korzyść stanowiska słonecznego.

Wymagania i pielęgnacja

Ta roślinka stawia praktycznie jeden podstawowy warunek. Gleby muszą być przepuszczalne. Woli gleby o wyższym pH czyli o odczynie obojętnym, a nawet zasadowym. Poza tym jest rośliną praktycznie bezobsługową. Kto chce by kępka szybciej się rozrastała powinien po przekwitnięciu ściąć wszystkie pędy nasienne. Roślina przez resztę sezonu skoncentruje się na wzroście wegetatywnym.

Jest jednak pewne ale. Jeśli tak jak w tym roku przyjdzie ostra zima bez okrywy śnieżnej roślina wymarznie.  Warto zatem zostawić kilkanaście pędów i poczekać aż zrobią się papierowo-brązowe. Następnie ściąć pędy i powiesić w suchym miejscu główkami na dół, podstawiając jednocześnie jakieś plastikowe pudełeczko. Po dojrzeniu nasiona z tych torebek wysypią się do pudełeczka. Tylko w ten sposób zbierzemy w pełni dojrzałe nasiona. Zostawione na roślinie rozsieją się same w przypadkowych miejscach. Będzie to nasze zabezpieczenie na wypadek przemarznięcia roślin.

Mrozoodporność

Pod okrywą śnieżną i zabezpieczona przed nadmiarem zimowej wody roślina przetrwa spokojnie. Lecz cieńsza warstwa śniegu to prawie pewność przemarznięcia i to praktycznie w całości, a nie tylko tych najstarszych rozetek. We wschodnich rejonach warto zatem roślinkę zabezpieczyć choćby plastikową butelką bez dna.

Rozmnażanie

(powiększenie 150 krotne) Jak już wspomniałam podział kępki choć możliwy jest bardzo ryzykowny, bo roślina wręcz nie cierpi ani dzielenia, ani przesadzania. Najlepszym wyborem jest rozmnażanie przez wysiew nasion. Nasiona wysiewamy jesienią do doniczek, które dołujemy w gruncie, bo nasiona wymagają przemrożenia. By sobie ułatwić życie i nie zaglądać pod zabezpieczającą wysiewy szybkę -np. czy nie trzeba ziemi podlać – warto w doniczkach takich albo zrobić wiele dziur, albo w ogóle ściąć dno. Ziemia z doniczki będzie miała kontakt z podłożem co zapewni podsiąkanie wody z niższych warstw ziemi, a korzonki siewek nie są jeszcze tak długie by przerosnąć doniczkę. Wiosną po wschodach – kiedy rośliny mają co najmniej 2 liście właściwe – wyciągamy doniczki i z całą bryłą ziemi sadzimy rośliny w wybranym miejscu.

Choroby i szkodniki

Roślina z gatunku tych odpornych prawie na wszystko.

Zastosowanie

Najefektowniej wygląda między kamieniami skalniaka, ale jak widać na zdjęciu również na brzegu większych rabat może znaleźć swoje miejsce. Nie powinniśmy sadzić jej w donicach bo zimą przemarznie chyba, że doniczki dołować będziemy w ziemi i dodatkowo zabezpieczać butelkami plastikowymi przed nadmiarem zimowej wody.

Uwagi

Pierwszy współczesny opis pochodzi z dzieł Karola Linneusza wydanych w 1753 roku. Roślina była znana już w starożytnym Rzymie.

 

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Pojedynczy kwiatek – http://www.topwalks.net/plants/generos/scrophulariaceae_03.htm

Biały – http://www.british-wild-flowers.co.uk/F-Flowers/Foxglove,%20Fairy.htm

Owocniki – http://www.irishwildflowers.ie/pages/362a.html

Kępka liści – http://www.robsplants.com/plants/ErinuAlpin

Nasiona – http://www.ipe.csic.es/herbario/en/listado-imagenes.php?galeria=3&p=14

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: