Trójednik

©

©Colochortus macrocarpus

Opis

Rodzina: Liliaceae – liliowate

Dzisiaj coś dla kolekcjonerów nietypowych kwiatów. Roślina raczej łatwa w uprawie tylko trudno ją zdobyć i rozmnożyć. Gatunków w tym rodzaju jest 73 podzielonych na 3 sekcje. Wybrałam gatunek który może przezimować w gruncie, a jednocześnie ma największy kwiat.

Cebula pokryta błoniastą tuniką jest dość duża lekko zwężająca się do dołu. Wyrasta z niej dość gruby i sztywny pęd. Liście na pędzie trawiaste, zwężające się w kierunku szczytu i często końcówki liści są wygięte do dołu. Wszystko w kolorze szarej zieleni. Na szczycie pędu od 1 do 3 kwiatków. Kwiaty skierowane są do góry i charakterystycznie dzwonkowate z szerokim dnem. Mają trzy płatki. Pomiędzy nimi w podobnym kolorze trzy bardzo długie, wąskie i lancetowate w kształcie działki kielicha.

Gatunek ten ma swój formę nazwaną Colochortus macrocarpus ssp. maculosus. Kwiaty tego podgatunku są białe z karminowym wzorem na dnie kwiatu.

Występowanie

Porasta suche wzgórza i prerie od południowej Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie do Kalifornii. Praktycznie wszystkie stany wzdłuż zachodniego wybrzeża USA. Rośnie także w górach do wysokości 2700 metrów.

Wysokość

Przeciętnie około 50 cm.

Termin kwitnienia

Najczęściej jest to połowa lipca.

Kolor kwiatu

 Ten kolor bardzo przypomina nasze fioletowe bzy.

Stanowisko

 W naturze rośnie na odkrytych powierzchniach, dlatego sugeruje się wysadzanie na stanowiskach słonecznych. Gdybyśmy nie mieli takiego, można spróbować w półcieniu, lecz roślina powinna mieć minimum 8 godzin pełnego słońca. W półcieniu może końcówki liści nie będą tak szybko zasychać.

Wymagania i pielęgnacja

Prerie i gleby górskie sugerują nam, że roślina potrzebuje gleb przepuszczalnych. Ich żyzność powinna być dostateczna bo jak wiadomo gleby na preriach do słabych nie należą. Są płytkie, ale są żyzne. Ponieważ colochortus występuje często na glebach wulkanicznych, a odczyn takich gleb nie spada poniżej odczynu lekko kwaśnego. Nie ma zatem powodów by w naszych ogrodach roślina nam się nie udała. Teraz o trudnościach. W zasadzie są dwa kłopoty. Pierwszy to wymaganie by przy cebuli zimą było prawie sucho. Trzeba więc je zabezpieczyć przed nadmiarem zimowej wody. Są tacy hodowcy którzy wolą wykopać roślinę na zimę i przechować cebulki na sucho. Wczesną wiosną je sadząc ponownie. Podają, że przy takim sposobie postępowania kwitnienie nieco się opóźnia. Drugim kłopotem może być(nie zawsze to występuje) przeczekiwanie przez cebule niekorzystnych warunków. Cebule wówczas nie wschodzą i spokojnie siedzą w ziemi. Naukowcy jeszcze nie określili co znaczą te niekorzystne warunki. W warunkach ogrodu nie grożą nam żadne pożary i inne kataklizmy, które występują na takich wyschniętych preriach. Zatem i to nietypowe zachowanie się rośliny może nas nie dotyczyć.

Mrozoodporność

W zachodni rejonach kraju powinna przetrwać zimy w stopniu zadowalającym. W chłodniejszych rejonach wymagać będzie sprawdzenia, bo na ogół w naszym klimacie jest rośliną nową w uprawie ogrodowej. Gdyby ktoś miał własne doświadczenia bardzo prosiłabym o podzielenie się z nami swymi uwagami.

Rozmnażanie

Dość trudne.

Wysiew nasion po okresie zimnej stratyfikacji. Kiełkowanie jest bardzo nieregularne. Pierwsze siewki mogą pojawić się po miesiącu, a kolejne po 6 miesiącach. Młode cebulki do 4 lat warto uprawiać w pojemnikach bo mamy większą kontrolę nad stanem wilgotności i nad zasobnością podłoża. Kwitnące cebule uzyskamy dopiero po minim 5 latach. Kapryśnym egzemplarzom może to zająć i 7 lat.

Kto ma wprawę może spróbować dzielenia cebul. Na pewno uzyskamy kwiat szybciej. Nie jest to jednak proces dla początkujących.

Choroby i szkodniki

Z uwagi na krótki okres wegetacji raczej bez większych problemów.

Zastosowanie

Pierwsi osadnicy na tych ziemiach zbierali te cebulki i zjadali na surowo lub gotowali. Ponieważ dla bydła i innych zwierząt rośliny stanowią przysmak w naturze rośliny te pozostały jeszcze tylko na terenach gdzie diabeł mówi dobranoc.

Uwagi

Łacińska nazwa rodzaju ”Colochortus” to połączenie dwóch słów pochodzenia greckiego, καλό (kalo) = dobry, także piękny i χόρτος (chortos) = trawa. Zatem piękna trawa to odniesienie do trawiastego wyglądu tej pięknie kwitnącej rośliny.

Nazwa polska „trojednik”pierwszy raz pojawiła się we Florze Polskiej z 1848 roku, autorstwa Jakuba Wagi. Natomiast obecną formę ”trójednik” podał Wiesława Gawryś w Słowniku roślin zielnych łacińsko-polskim.

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Kwiat – http://calphotos.berkeley.edu/cgi/img_query?where-taxon=Calochortus+macrocarpus

Mapka – http://plants.usda.gov/java/profile?symbol=cama5

Nasiona – http://davesgarden.com/guides/pf/showimage/41797/

Pokrój – http://web.ewu.edu/ewflora/Liliaceae/Calochortus%20macrocarpus.html

Pokrój2 – http://www.botany.hawaii.edu/faculty/carr/ofp/cal_mac.htm

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: