Wielosił nadobny

©

©Polemonium pulcherrimum

Polemonium pulcherrimum

Opis

Rodzina: Polemoniaceae – wielosiłowate

W uprawie, starsze rośliny tworzą zaokrąglone kępy, pokryte setkami kwiatów.

Z rozgałęzionego korzenia wyrasta kępka liści odziomkowych.

liść Są one nieparzystopierzaście złożone i mają od 11 do 25 listków. Ze środka wyrasta pęd kwiatowy. Jest on ulistniony i podobnie jak liście lekko lecz gruczołowato owłosiony. Wszystkie zielone części wydzielają niezbyt przyjemny zapach lecz na szczęście jest on wyczuwalny tylko z bardzo bliska. Na szczycie pędu mamy kwiatostan zwany wierzchotką. Najmocniej owłosione są kielichy kwiatów. Pojedynczy kwiat jest pięciopłatkowy z pięcioma pręcikami i jednym słupkiem, którego znamię szyjki jest trójdzielne. Złączone u nasady płatki tworzą płytki kielich. 

Występowanie

mapka Siedliskiem rośliny są zarówno miejsca otwarte z pełnym nasłonecznieniem, lecz także półcieniste osłaniane przez wysokie świerki i jodły. Zasięg gatunku też jest bardzo szeroki gdyż na południu sięga gór w północnej Kalifornii i ciągnie się wśród górzystych terenów zachodniego brzegu Ameryki Północnej sięgając na północy po Alaskę. Wszędzie jednak są to wysokości alpejskie czyli powyżej 1000 metrów nad poziom morza.

Wysokość

Od 20 do 50 cm.

Termin kwitnienia

Z reguły zaczyna kwitnąć na początku czerwca.

Kolor kwiatu

Od lazurowo-błękitnego po wyblakły błękit. Wszystkie z żółtym środkiem.

Stanowisko

W naszych warunkach trzeba poeksperymentować. Jednak stanowisko w pełni słoneczne polecić można tylko tym co zgodzą się z częstym podlewaniem rośliny lub ściółkowaniem gleby. Można ewentualnie posadzić na skalniaku w sąsiedztwie większych kamieni. Wydaje mi się, że najłatwiej pogodzić zapotrzebowanie na światło i wilgotną glebę sadząc w półcieniu, lecz tak by roślina miała co najmniej 8 godzin bezpośredniego słońca. Ponieważ jest to roślina górska więc woli chłód, lepiej będzie jeśli to słońce będzie rano.

Wymagania i pielęgnacja

Co do gleby roślina wybredną nie jest. Odczyn najlepiej lekko kwaśny. Jedynym wyznacznikiem udanej uprawy jest wilgotność gleby przynajmniej do czasu zakwitnięcia. I z tym czynnikiem nie ma przeproś. Jeśli nie zadbamy o wilgoć w tym czasie roślina zastrajkuje i nie zakwitnie lub w najlepszym razie wyda 10 kwiatów zamiast 100. Niestety posiadacze cięższych ziem i ziem o podłożu torfowym nie będą uprzywilejowani. Wręcz odwrotnie. Gleby górskie są doskonale przepuszczalne, a ich wilgotność wynika z osłaniania przez większe kamienie i częste ranne mgły oraz niższe niż w dolinach temperatury.

Jedyne poza pieleniem prace to obcięcie po przymrozkach pędów lub wiosenny podział rośliny. Podział nie jest łatwy bo struktura korzeni nie ułatwia dzielenia. Jest to zabieg dla wprawnych ogrodników.

Roślina kwitnie dość długo, więc nasiona dojrzewają kiedy ostatnie kwiaty zaczynają kwitnąć. W dobrych warunkach będzie samosiew. Siewki jednak łatwo usunąć.

Bezwzględnym wymogiem jest zabezpieczanie rośliny przed nadmiarem wody opadowej w okresie mokrych zim.

Mrozoodporność

Całkowita na terenie całego kraju bo dolną granicę wyznacza strefa 4a USDA.

Rozmnażanie

Ponieważ nasiona wymagają przemrożenia warto siać jesienią. Wysiewamy wówczas do koszyczków na cebulki. Dołujemy w ziemi i na zimę zabezpieczamy przed nadmiarem wody opadowej. Wilgoć będzie, bo ziemia w koszyczkach ma bezpośrednią styczność z gruntem gdzie jest przecież podsiąkanie wód gruntowych.

Jeśli z jakichkolwiek przyczyn siać musimy wiosną trzeba nasiona poddać 8 tygodniowej stratyfikacji. Temperatura kiełkowania może być do 20 0C, lecz po wschodach należy ją obniżyć do 15 0C, by siewki nie wyciągały się. Przed posadzeniem na miejsce stałe przeprowadzamy hartowanie sadzonek. Sadzimy w odstępie 20-25 cm.

Choroby i szkodniki

Brak.

Zastosowanie

Kto ma zabezpieczone alpinaria i może pozwolić sobie na niższe temperatury uzyska rośliny bardziej krępe. Pozostali mogą sadzić na skalniakach, na obrzeżach rabat, w ogrodach leśnych. Z powodzeniem można uprawiać jako roślinę pojemnikową. W takich warunkach rośliny będą w granicach swych najwyższych wysokości.

Uwagi

Nazwa rodzajowa ”Polemonium” to dzisiaj zagadka. Dywaguje się, że może pochodzić od słowa ‚polemoniun’ – jest to nazwa określająca zbiór roślin leczniczych związanych z greckim filozofem Polemonsem z Capadocji. Inne tłumaczenie to wywodzenie nazwy od słowa ‚polemons’ = wojna. Pliniusz Starszy twierdził że nazwa upamiętnia wojnę dwóch królów o to kto pierwszy odkrył właściwości lecznicze rośliny. Jak było naprawdę nierysuneczek sposób dociec.

Pewnym natomiast jest nazwa gatunkowa rośliny ”pulcherrimum”. Tłumaczy się to z greki jako ‚bardzo piękne’, ‚nadobne’. Nazwę tę nadał William Jackson Hooker w 1830 roku.

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Polemonium pulcherrimum – http://yukonwildflowers.blogspot.com/2010_05_01_archive.html

Mapka – http://plants.usda.gov/java/profile?symbol=POPUP3

Liść – http://science.halleyhosting.com/nature/basin/5petal/phlox/polem/showy.htm

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: