Lejcesteria piękna

©

©Leycesteria formosa

Leycesteria formosa3

Opis

Rodzina: Caprifoliaceae

Z botanicznego punktu widzenia jest to podkrzew, dlatego że jego dolne części pędów drewnieją. U nas z racji klimatu zachowuje się jak bylina. Odrasta z korzenia po każdym przemarznięciu.

łodyga Pędy wyprostowane, puste w środku. Nawet gdyby przetrwały przez kilka zim najpóźniej po 5 latach zamierają.

Liście o kształcie oszczepowatym z sercowatą nasadą. Ich długość dochodzi do 15 cm. Mogą mieć brzeg ząbkowany lub być całobrzegie.

Leycesteria formosa Kwiaty zebrane w zwisający, kłosokształtny kwiatostan. Mało rzucające się w oczy. O urodzie kwiatostanu decydują listki podkwiatkowe. Taki kwiatostan ma przeciętnie 10 cm długości, lecz może mieć więcej.

owoce Owoce to jagody o ciemno purpurowej barwie. Są one jadalne, ale o nieprzyjemnym, gorzkim smaku. Ubóstwiane przez ptaki, a szczególnie bażanty. To dzięki ptakom roślina rozprzestrzenia się w swym naturalnym stanowisku. Nasiona niewielkie, owalne i brązowe.

Wartą polecenia jest brytyjska odmiana ‚GOLDEN LANTERNS’. Jej cechą charakterystyczną są żółtozielone liście i nieco niższy wzrost. Kto chciałby sobie ją sprowadzić to musi rozpatrzeć totalne okrywanie, bo jak na brytyjską odmianę przystało ma mniejszą mrozoodporność.

Występowanie

Niskie wysokości północno-zachodnich Himalajów. Siedliskiem rośliny są lasy liściaste.

Wysokość

Teoretycznie do około 2 metrów. Musiałaby jednak przez kilka lat nie przemarznąć.

Termin kwitnienia

Leycesteria kwitnie dość długo. Zaczyna na początku lipca. Pełnia gdzieś pod jego koniec. Kończy kwitnienie w połowie sierpnia. Ponieważ kwitnie późno, a my powinniśmy mieć zawsze zapas świeżych nasion to na nasiona zostawiamy pierwsze kilka kwiatostanów by nasiona miały czas dojrzeć.

Kolor kwiatu

Kwiaty są białe, a przylistki w kolorze burgunda.

Stanowisko

Z racji wątpliwej mrozoodporności dajmy jej stanowisko słoneczne lecz osłonięte. Zakwitnie w półcieniu, ale to już nie to samo.

Wymagania i pielęgnacja

Urośnie praktycznie na większości gleb poza skrajnościami. Z racji swego pochodzenia lubi gleby zasobne, zawsze delikatnie wilgotne i przepuszczalne. W momencie sadzenia zaprawmy dołek kompostem. Poprawi i zasobność gleby i ułatwi utrzymanie wilgoci przy korzeniach. Przestrzegam przed jesiennym sadzeniem. Najlepiej zrobić to wiosną. Roślina ma czas się zadomowić i lepiej zniesie zimę.

Późną jesienią przycinamy roślinę na maksimum 5 oczek. Podobnie jak przy różach sypiemy kopczyk. Sypiemy go z kompostu, który wiosną wymieszamy z ziemią jako wiosenna dawka nawozów i poprawa struktury gleby. Po rozgarnięciu kopczyka wiosną, sprawdzamy stan przemrożenia pędów. Jeśli trzeba to skracamy tnąc nad pierwszym żywym oczkiem. Pamiętajmy, że łodygi są puste w środku i często woda jesienią lub zimą dostaje się do środka, a zamarzając rozrywa łodygi. Często trzeba ciąć, aż do podstawy. Nie ma się co obawiać, roślina odbije z korzenia. Ponieważ kwitnie na tegorocznych pędach nie poniesiemy z tytułu cięcia strat, tle, że krzew będzie niższy.

Roślina produkuje bardzo dużo nasion. Kosztuje ją to dużo i często to właśnie ten wysiłek nie pozwala na zdrewnienie pędów przed zimą. Ponieważ nasiona należy mieć zawsze to zostawiamy kilka pierwszych kłosów, a resztę wycinamy, dając roślinie czas na przygotowanie się do zimy.

Mrozoodporność

Literatura podaje strefę graniczną USDA 7a z temperaturami do -17,8 0C. Zatem okrywanie na tym wąziutkim pasie nad zachodnią granicą nie wydaje się konieczne pod warunkiem osłoniętego stanowiska. Tyle literatura, życie uczy że nie do końca to prawda. Zatem kopczykowanie powinno wejść w nawyk każdemu kto chce tę roślinę uprawiać.

Rozmnażanie

Sadzonki zielne, półzdrewniałe i zdrewniałe.

nasiona Świeże nasiona wysiewamy jesienią w inspektach lub pod innym zabezpieczeniem. Przechowywane lub kupne nasiona wymagają okresu zimnej stratyfikacji i mogą kiełkować nawet rok. Nasion nie przykrywamy tylko wciskamy do podłoża, potrzebują światła do skiełkowania.

Zastosowanie

To krzew popularny w okresie wiktoriańskim. Dopiero niedawno podjęto próbę ponownego wprowadzenia go do ogrodów. Poza urodą, którą szczególnie widać na tle zimozielonych drzew i krzewów, sam stanowi dobre tło dla roślin kwitnących.

Uwagi

Nazwę rodzajową ”Leycesteria” nadał opisanemu przez siebie krzewowi Nathaniel Wallich w 1824 r. Był on dyrektorem Ogrodu Botanicznego w Kalkucie. W nazwie upamiętnił swojego przyjaciela Williama Leycestera (1775 – 1831), sędziego w Bengalu.

Nazwa gatunkowa ”formosa” pochodzi z łaciny, gdzie ‚formosus’ = piękny, przystojny.rysuneczek2

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Leicesteria formosa – http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Leycesteria-formosa-flowers.jpg

Łodyga – http://keyserver.lucidcentral.org/weeds/data/03030800-0b07-490a-8d04-0605030c0f01/media/Html/Leycesteria_formosa.htm

Leycesteria formosa 3 – http://www.ogrodniczyraj.pl/

Nasiona – http://www.vilmorin-tree-seeds.com/seeds/shrubs/entry-13010-leycesteria-formosa.html

Owoce – http://rainyside.com/plant_gallery/shrubs/Leycesteria_formosa.html

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: