Wawrzynek murański

©

©Daphne arbuscula

Daphne arbuscula

Opis

Rodzina: Thymelaeaceae

Dzisiaj chyba najpiękniejszych i najmniejszy z wawrzynków. Tworzy zimozielone niskie i do 40 cm szerokości kępki. Podobnie jak inne wawrzynki ma jedną wadę i na nią w uprawie trzeba zwrócić uwagę. Na niedostosowanych glebach ma tendencję do wypadnięcia bez wyraźnej dla nas przyczyny. Ponieważ to roślinka wolno rosnąca trzeba mieć zawsze zapas w pojemniku.

korzeń Korzenie wawrzynków rosnących na skałach nie mogą sięgać głęboko, bo tam skała, muszą więc szukać pożywienia na dużym obszarze. Dlatego ich korzenie są długie i rozbudowane. Na obrazku korzeń sadzonki. Roślina o płożących się, bardzo kruchych pędach i przy wszystkich czynnościach należy bardzo uważać. Ponieważ jest to krzewinka pędy od dołu drewnieją. Liście na pędzie wąskie do 3 cm długości, zimozielone, skórzaste i ciemnozielone. Na szczycie każdego pędu gęsty kwiatostan. Kwiatków w nim może być nawet 30. W uprawie jednak nie jest tak dobrze. Mimo to w okresie masowego kwitnienia praktycznie nie widać liści. Kwiaty słodko pachną. Pojedynczy kwiatek o trąbkowatej budowie z czteropłatkową koroną. Brudno białym owocem jest pestkowiec, czyli posiada jedno nasiono. W uprawie nasiona produkowane są sporadycznie.

Występowanie

Jest to endemit pochodzący z obszaru płaskowyżu Murańskiego w Karpatach Zachodnich na Słowacji. Rośnie na nasłonecznionych skalistych zboczach i tarasach skalnych, głównie jest to ekspozycja południowa lub południowo-zachodnia, na podłożu wapiennym, na wysokości od 800 do 1300 m npm.

Na naturalnych stanowiskach w Karpatach Słowackich jest zagrożony wyginięciem i dlatego znalazł się w Czerwonej Księdze na liście IUCN. Z tego powodu straż graniczna ma prawo skonfiskować nawet nasiona.

Wysokość

Od 10 do maksimum 20 cm.

Termin kwitnienia

Główne kwitnienie przypada na maj i czerwiec. Często powtarza kwitnienie w sierpniu. Jest ono oczywiście znacznie słabsze.

Kolor kwiatu

forma 'Alba' Karminowo-różowy. Jest także forma biała.

Stanowisko

Stanowisko słoneczne lub półcień. Z tym, że roślina do masowego kwitnienia musi dostać minimum 8 godzin pełnego słońca.

Wymagania i pielęgnacja

po kwitnieniuMamy kolejną roślinę górską. Powtarzam zatem, ziemia musi mieć sporo kamienia i to kamienia wapiennego. Ziemię z dołka zastępujemy kompostem, bo ten ma odczyn obojętny. Będzie jednocześnie dostarczał łatwo przyswajalnych składników. Roślina posadzona na kwaśnym stanowisku będzie miała wspaniałe zielone liście, ale będzie bardziej podatna na infekcje i nie pożyje długo. Na glebach trochę lepszych dajmy warstwę drenażową pod korzenie. Jeśli gleby mamy naprawdę kwaśne spróbujmy uprawy w doniczce bez dna zadołowanej w gruncie. Na ziemię w doniczce mamy totalny wpływ. Jeśli będzie to doniczka np. o średnicy 20-25 cm mamy spokój na kilka lat. Kompost mieszamy z pokruszonym wapieniem i w to sadzimy. Roślina nie będzie tolerować torfu w żadnej postaci. W czasie mokrych okresów w zimie torf tak nasiąknie, że korzenie rośliny zaczną gnić.

Ponieważ roślina górska ma ziemie zawsze chłodne dajmy na wierzch warstwę żwiru, by ziemia nie nagrzewała się zbyt mocno i zbyt szybko nie traciła wilgoci. Wprawdzie roślina zadomowiona jest odporna na suszę, zawsze jednak lepiej będzie jeśli znajdzie trochę wilgoci. Starajmy się dobrze przemyśleć miejsce sadzenie bo bardzo nie lubi przesadzania.

Jedyną pracą pielęgnacyjną jest coroczne podsypywanie rośliny kompostem wymieszanym ze żwirem marmurowym. Zasypujemy więc gołe części pędów. Na pędach tych powstają korzonki tworząc tzw. odkłady pionowe. Można je oddzielić, ale najczęściej pozwalamy im rosnąć ponieważ wydając nowe pędy zagęszczają nam kępkę.

Mrozoodporność

Na nizinach jako dolną granicę przyjęto strefę USDA 5a z temperaturami do -28,9 °C. W górach gdzie ziemia zamarza na całą zimę jest w stanie znieść znacznie niższe temperatury. Jeśli z jakiś powodów nie zadbaliśmy o dobre stanowisko zabezpieczmy roślinkę przed nadmiarem wody. Dopóki roślinka mała wystarczy przezroczysta 5 litrowa butelka plastikowa bez dna.

Rozmnażanie

Najczęściej poprzez sadzonki półzdrewniałe. Sadzonki pobieramy w czerwcu lub lipcu. Ostateczny termin to początek września. Letnie sadzonki potrzebują sześciu do ośmiu tygodni, by wytworzyć korzenie. Następnie mogą być sadzone w doniczkach. Sadzonkom jesiennym potrzeba więcej czasu i przesadzanie do doniczek może być wykonane najwcześniej na wiosnę.

kiełkowanie Nasiona bardzo szybko tracą siłę kiełkowania. Warto wysiać nasiona jesienią. Kupione nasiona poddajemy stratyfikacji przez minimum 2 miesiące. Wschody i tak mogą okazać się marne. Przy starych nasionach nie będzie ich wcale, dlatego kupmy więcej nasion. Niczym niezwykłym jest nieregularność kiełkowania. Więc nie wyrzucajmy szybko jeśli coś nie wzeszło w pierwszym roku. Kwitnące rośliny z nasion otrzymamy nie wcześniej jak po 3 latach.

Choroby i szkodniki

Jeśli pojawią się nam żółtawe liście to przeanalizujmy co robiliśmy z podłożem. Może to być zarówno brak składników odżywczych jak i przedobrzyliśmy z wapnem i brak żelaza. W pierwszym wypadku działamy dając łatwo przyswajalny nawóz. Może to być podlewanie rośliny nawozem do roślin doniczkowych zielonych. W drugim wypadku trzeba szybko podać żelazo w postaci chelatowej. Jeśli pod ręką mamy nawóz do pelargonii lub surfinii to można nim podlewać. Można także rozcieńczyć go tylko 1/10 dawki i kilka razy w ciągu 10 dni opryskać liście.

Nasz gatunek jest bardzo podatny na plamistości liści. Nie należy zwlekać z opryskami dostępnymi preparatami grzybobójczymi. Podstawową jednak sprawą jest sadzenie tak by wokół rośliny powietrze krążyło swobodnie.

Zastosowanie

na murze Wszędzie tam gdzie ziemię możemy wyposażyć w sporą ilość kamienia. Będą to skalniaki, tzw. suche murki, brzegi rabat, a także ogrody żwirowe. Krzewinki świetnie będą wyglądały w pojemnikach typu misa. Kto ma gdzie zadołować pojemnik na zimę z powodzeniem może uprawiać roślinę na tarasach czy balkonach.

Uwagi

Dla współczesnej nauki opis rośliny wykonał i opublikował J. Celakovsky w 1890 roku.

Nazwa rodzajowa ”Daphne” pochodzi ze znanego mitu greckiego, w którym to nimfa córka boga rzeki Peneusa, ścigana przez Apollina wyprosiła u ojca by uchronił ją przed tą miłością, a ten zmienił ją w drzewo laurowe.

Nazwa gatunku „arbuscula” od ‚arbusto’ = karłowate drzewko, drzewko typu krzew z racji wielu pni.rysuneczek

 

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Po kwitnieniu – http://kallima.sk/especies.php?menuID=enk_listnate&dbID=listnate&pismeno=

Forma ‚Alba’ – http://www.daphnes.be/Daphne/daphne arbuscula f albiflora/

Na murze – http://www.esveld.nl/htmldiaen/d/daarbu.php

Daphne arbuscula – http://delangstraat.groei.nl/index.php?id=17920

Daphne abruscula – http://www.metajardin.com/Mon_jardin/Par_type/Arbres-Arbustes/

 

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: