Kolcosił Siebolda ‚Variegata’

©

©Eleutherococcus sieboldianus ‚Variegatus’

Eleutherococcus sieboldianus 'Variegatus'

Opis

Rodzina: Araliaceae

Jest to raczej wolno rosnący krzew o luźnej koronie. Często po przekroczeniu 2/3 wysokości bardziej się koncentruje na zagęszczaniu się niż na wzroście. Kształt korony należy do bardzo ładnych, jako że pędy są przewieszające się.

kolce i owoce Pędy mają popielato-szarą korę. Zaopatrzone są w dość długie kolce. Kolce te aczkolwiek bardzo ostre są mniej uciążliwe niż u berberysu czy róży.

liść Liście są dłoniastozłożone, przeważnie z pięciu listków. Są soczyście zielone z nieregularnym kremowo-białym obrzeżeniem.

gatunekGatunek ma liście zupełnie zielone i z reguły wyrasta znacznie wyżej. Liście długo pozostają na krzewie i nie zmieniają barwy jesienią. Jest to roślina dwupienna, więc kwiaty żeńskie są na innym krzewie niż kwiaty męskie. Zatem by uzyskać owoce, które mogą mieć pewną wartość zdobniczą trzeba mieć zarówno egzemplarz żeński jak i męski. W handlu z reguły są egzemplarze żeńskie. Kwiaty zebrane są w gęste baldachy i nie stanowią wartości zdobniczej. Po zapyleniu powstaje gęsty owocostan złożony z czarnych, kulistych pestkowców o średnicy do 1 cm.

Występowanie

Krzew pochodzi z terenów od Chin po Japonię, gdzie spotkać go można na różnych siedliskach.

Wysokość

Najczęściej dorasta do 1,5 m wysokości i dorosły często jest szerszy niż wyższy.

Termin kwitnienia

Początek kwitnienia to połowa czerwca.

Kolor kwiatu

Prawie białe, a w zasadzie są jaśniutko żółtozielone.

Stanowisko

Gatunek zniesie każde stanowisko, od pełnego słońca po zupełny cień. Natomiast pstra odmiana posadzona w jasnym cieniu zachowa swą cechę, tylko kolor zielony jest bardziej niebieskawy, a obrzeżenie sprawia wrażenie białego. Natomiast na stanowisku słonecznym lub w półcieniu kolor liści jest bardziej soczysty, a obrzeżenie kremowe.

Wymagania i pielęgnacja

Gdyby aspidistra nie nosiła nazwy żelaznych liści należałoby się ta nazwa kolcosiłowi. Zniesie nawet takie stanowisko, w którym mało która roślina sobie poradzi. Nie zniesie jedynie zbyt mokrego stanowiska. Jeśli możemy nie fundujmy mu skrajności. Posadzony w przeciętnej glebie ogrodowej będzie zupełnie zadowolony. Kiedy dobrze się zakorzeni nie straszne mu letnie susze. To roślina o której się mówi ze należy posadzić i zapomnieć. Najlepiej wygląda właśnie wówczas jeśli się nią nie interesujemy. Jeśli rośnie dobrze widoczna to trzeba zadać sobie trud szybkiego usuwania odrostów korzeniowych. Odkopuje się wówczas korzenie od strony odrostu i wycina się go jak najbliżej szyjki korzeniowej. Można tylko sekatorem wyciąć, ale skutkuje to tym że szybko pojawi się kawałek dalej.

Jest to krzew, który dobrze znosi cięcie lecz radzę stosować go do wycinania tylko uszkodzonych pędów. Łatwo cięciem spowodować, że korona stanie się nieładna. Jeśli krzew bardzo się zestarzał można przeprowadzić cięcie odmładzające. Wycina się wówczas wszystko do wysokości 20 cm nad poziom ziemi. Z uwagi na wolny wzrost takie cięcie może się przydać po 20 lub więcej latach. Każde cięcie przeprowadzamy wiosną, a odmładzające można przeprowadzić do czerwca. Trzeba dać czas by wyrosłe pędy miały czas zdrewnieć przed zimą.

Mrozoodporność

Dolna strefa mrozoodporności to USDA 5a z temperaturami do -28,9 °C. Jest zatem w pełni mrozoodporny w naszym kraju. Niemniej może się zdarzyć, że w czasie szczególnie ciężkich zim roślinie posadzonej na otwartej przestrzeni mogą przemarznąć niektóre pędy. Nie należy się martwić, roślina wiosną sprawnie się zregeneruje.

Rozmnażanie

Gatunek można mnożyć przez wysiew nasion, które należy wysiać jesienią. Jeśli kupiliśmy zimą będą wymagały około 3 miesięcy stratyfikacji, a i tak wzejdzie bardzo niewielki procent. Z tego powodu warto kupić więcej nasion, by mieć szanse na to że któreś wzejdzie.

Odmianę pstrą rozmnażamy tylko wegetatywnie. Mogą to być sadzonki zarówno zielne jak i półzdrewniałe, odkłady, bądź oddzielanie odrostów korzeniowych.

Choroby i szkodniki

Także w tym aspekcie żelazna roślina.

Zastosowanie

Jeśli zadbamy o krzew można posadzić go w miejscu bardziej reprezentacyjnym, jako soliter na tle ciemnej zieleni. Można zabawić się w kontrastowe zestawienia na przykład z ciemnoczerwonymi liśćmi berberysu. Doskonała roślina na nieformalne żywopłoty. Można sobie darować odrosty pojawiające się w linii żywopłotu, bo ładnie nam go zagęszczą, a kolce będą niezłym straszakiem. Nadaje się także do ogrodów naturalistycznych. Komu się roślina podoba i ma spory i osłonięty balkon może posadzić roślinę do dużej donicy. Na zimę donicę ocieplić i będzie OK. Ponieważ jest mało wrażliwy na miejskie zanieczyszczenia, posiadacze ogrodów w miastach mogą z niego zrobić ekrany oddzielające ich od ulicy.

Uwagi

Nazwa rodzaju ”Eleutherococcus” pochodzi od dwóch greckich słów ‚eleutheros, ἐλεύθερος’ = niepohamowany, zwolniony, wolny oraz ‚kokkos’ = ziarna, nasiona, jagody.

Nazwa gatunkowa jest upamiętnieniem niemieckiego lekarza i kolekcjonera roślin z Japonii Philippa Franza von Siebold (1796-1866).

AA

AA

obiekt

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Główne – http://plantsgallery.blogspot.com/2011/03/eleutherococcus-sieboldianus

Kolce i owoce – http://www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/ddaab0046cc39cb2.html

Gatunek – http://davesgarden.com/guides/pf/showimage/95659/#b

Reklamy

Jedna odpowiedź to “Kolcosił Siebolda ‚Variegata’”

  1. Anna K. Says:

    Pani Zoju, serdecznie dziękuję za obszerny opis i piękne zdjęcia. Nareszcie zdobyłam, poszukiwane od dłuższego czasu, informacje o sposobach jego rozmnażania. Anna.


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: