Wierzba całolistna ‚Hakuro-nishiki’

©

Salix integra ‚Hakuro-nishiki’

Salix integra

Opis

Rodzina: Salicaceae

Pamiętajmy że wierzby należą do roślin dwupiennych, czyli na innej roślinie są kwiaty żeńskie, a na innej kwiaty męskie. To właśnie kwiaty męskie są popularną ozdobą.

Wierzba całolistna to w naszych ogrodach przede wszystkim odmiana ‘Hakuro nishiki’. Najprawdopodobniej ze względu na swe różowo białe młode przyrosty i wyjątkową łatwość w uprawie. Zimą dodatkowa ozdoba to czerwonopomarańczowa kora na najmłodszych pędach. Wraz z wiekiem kolor kory traci na intensywności.

Można ją nabyć zarówno w formie krzewu oraz jako i drzewko szczepione na pniu intensywniej rosnącej odmiany wierzby. Dodać jedynie należy że szczepione rośliny do zbyt długowiecznych nie należą.

kolor pędówWystępowanie

Gatunek występuje na wilgotnych terenach Japonii.

Wysokość

Krzewu może dochodzić do 3 metrów. Zaniedbane drzewko może być większe o wysokość pnia.

Termin kwitnienia

cięcie drzewkaNie jest to cięcie krzewównajważniejszy element. Jak wszystkie wierzby kwitną wczesną wiosną, najczęściej w kwietniu.

Stanowisko

Najładniej wybarwia się w pełnym słońcu, ale by utrzymać właściwą wilgotność podłoża trzeba wówczas podlewać i ściółkować podłoże. Jest to konieczne bowiem roślina źle znosi suszę.

Wymagania i pielęgnacja

Wbrew ogólnemu poglądowi, że wierzba urośnie wszędzie, informuję że to nie do końca prawda. przesadzanieOgród zdobi nie samo posiadanie rośliny, ale jej wygląd. Ta roślina musi mieć ziemię dostatecznie wilgotną, choć dobrze przepuszczalną i raczej zasobną. Jej odczyn jest mniej istotny poza skrajnościami.

Roślina występuje w handlu jako krzew lub jako drzewko szczepione na pniu innej, mającej lepiej rozwinięty system korzeniowy. Jednak należy wspomnieć, że drzewka należą raczej do krótkowiecznych roślin. Często miejsce szczepienia albo przemarza, albo atakowane jest w donicyprzez grzyby w czasie mokrej i zimnej pogody. Druga wada to stosunkowo cienki pień i trzeba trzymać niewielką koronę by mocny wiatr nie złamał nam drzewka. Przy uprawie tarasowej wybierajmy możliwie najkrótszy pień.

Pielęgnacja nie jest ani pracochłonna, ani skomplikowana. Ogranicza się w zasadzie do cięcia korony. Ponieważ kolorowe liście występują tylko na młodych przyrostach więc w zależności od formy prowadzenia oraz kształtu korony mamy co najmniej 2 cięcia lub więcej, jeśli korona ma mieć konkretny kształt.

Drugim ważnym zabiegiem jest dokarmianie rośliny przez przynajmniej dwukrotne wymienianie wierzchniej warstwy ziemi na kompost. Dostarcza on składników pokarmowych oraz poprawia strukturę ziemi, co przekłada się na lepsze magazynowanie substancji odżywczych i wody. Inne nawozy nie są już potrzebne. Z uwagi na brak imponującego korzenia szczególnie młode okazy należy podlewać, a wierzch ziemi ściółkować by ograniczyć parowanie.

Najważniejsze cięcie przeprowadzamy bardzo wczesną wiosną, najlepiej w czasie kiedy soki jeszcze nie ruszyły. Przy cięciu musimy pamiętać o kilku podstawowych zasadach.

  • Korona powinna się krzewić stopniowo i w miarę równomiernie.
  • Cięcia dokonujemy ostrym sekatorem, tuż nad parą liści. Nie pozostają wówczas zamierające gołe końce, przez które łatwo dostają się patogeny.
  • Nie tnijmy też zbyt daleko od poprzedniego cięcia.
  • Letnie cięcie przeprowadzamy w czasie suchej lecz pochmurnej pogody.
  • Unikamy cięcia po długotrwałej suszy.
  • Ostatnie cięcie wykonujemy najpóźniej na początku sierpnia, by wyrastające pędy dobrze zdrewniały przed zimą.

Przy cięciu wierzby nie należy bać się sekatora. Wiosenne cięcie jest zawsze najmocniejsze. Formy krzewiaste można ciąć nawet na około 10 cm od ziemi. Oczywiście można ciąć wyżej. Formę pienną również tniemy mocno, a to z uwagi na stosunkowo cienki pień podkładki. W obu wypadkach wystarczy dwukrotne cięcie w sezonie. Natomiast utrzymanie bardzo regularnej w kształcie korony będzie wymagało cięcia nawet co miesiąc, bo wyrastające pędy mogą zakłócić kształt.

W pojemniku możemy również uprawiać obie formy. Decydując się na drzewko postarajmy się o jak najniższy pień. Również regularna korona lepiej się sprawdzi niż korona naturalna. Przy tej uprawie ważnym będzie ciężka donica, aby byle podmuch wiatru nie przewrócił rośliny. Równie ważnym będzie umiejętność przesadzania tak by nie zwiększać specjalnie wielkości donicy, ale zapewnić doskonały rozwój naszego drzewka. Przed przesadzaniem rośliny dość długo nie podlewamy. Ziemia powinna być sucha. Wówczas wystarczy wyjąć korzenie i zgnieść w rękach bryłę, a ziemia osypie się, kiedy jeszcze delikatnie postukamy o blat wyleci reszta ziemi. Teraz rozkładamy korzenie na blacie i bardzo ostrymi nożyczkami przycinamy korzenie. Powinny być krótsze niż nowa tylko o numer większa doniczka. Przy tej czynności musimy pamiętać, że tak naprawdę odcinamy korzenie, które karmią roślinę. Jeśli z jakiś powodów czekanie na przesuszenie ziemi nie jest możliwe proszę włożyć bryłę korzeniową do dużego wiadra z letnią wodą i tak długo poruszać nią aż wypłuczemy ziemię z między korzeni. Bryłę korzeni obsuszamy zawijając je w coś bardzo chłonnego i delikatnie obciskamy. Obsuszanie należy powtórzyć kilka razy. Następnie na spód doniczki dajemy warstwę ziemi wstawiamy bryłę i suchą ziemią zasypujemy korzenie. Stukamy doniczką o blat by sucha ziemia dostała się między korzenie. Pierwsza warstwa zasypana, postukana więc przy pomocy opryskiwacza zwilżamy ziemię. Teraz kolejna warstwa ziemi, postukać, zwilżyć i tak warstwami aż do końca. Ponieważ przycięliśmy korzenie więc trzeba poczekać aż nowe odrosną. Stawiamy pojemnik w zacienionym miejscu i jeśli to sezon spryskujemy liście nawet 2-3 razy dziennie. Przy małej roślinie można nałożyć na nią jasny worek foliowy. Po około 3 tygodniach roślina może wrócić na swoje miejsce. Najlepszym rozwiązaniem jest obie czynności (przesadzanie i cięcie korony) przeprowadzić w jednym czasie.

Mrozoodporność

Uprawiając w ogrodzie raczej nie powinniśmy się martwić o mrozoodporność. Jedynie u młodych egzemplarzy należy ochraniać miejsce szczepienia. Można w tym celu kawałek agrowłókniny zwinąć w wałek lub złożyć w kilka warstw i tym okręcić miejsce szczepienia. Zawiązać nad i pod miejscem szczepienia.

W uprawie pojemnikowej sprawdzi się gruba ceramiczna donica postawiona na grubym płacie styropianu i okręcona kilka razy choćby kartonem. Związać to trzeba w co najmniej 2 miejscach by wiatr nie porwał mokrego kartonu. Również zabezpieczamy miejsce szczepienia. Na młode rośliny można nałożyć pudło kartonowe i zabezpieczyć przed wiatrem.

Rozmnażanie

Rozmnażanie wierzby to już żaden problem. Najlepsza roślina do nauki i ćwiczeń z umiejętności szczepienia.

Choroby i szkodniki

Chorób jest sporo, ale na szczęście rzadko się z nimi spotykamy.

Czerniak wierzby – objawy to żółtawe plamy na liściach, na górnej stronie pokryte czarną zbitą grzybnią. Palimy opadłe liście, a roślinę opryskać np. Score 250 EC. Zabieg należy kilkakrotnie powtórzyć.

Parch – objawy to czernienie i opadanie liści oraz pojawienie się na gałęziach charakterystycznych brodawek. Z chorobą walczymy, stosując którykolwiek ze środków grzybobójczych.

Rdza wierzby – objawem są rdzawe plamki z zarodnikami. Porażeniu ulegają liście, a nawet najmłodsze pędy, które z czasem opadają. Do jej zwalczania używamy biopreparaty np. Biosept 33 SL bądź środek chemiczny Score 250 EC. Oprysk należy kilkakrotnie powtórzyć do czterech razy co 7-14 dni. Opadłe liście koniecznie palić !

Zamieranie pędów wierzby – na pędach pojawiają się brązowawe plamy, na których można dostrzec zarodniki grzyba. Zwalczamy stosując np. Topsin M 70 WP. Porażone pędy usuwamy i palimy.

Mszyce – są częstym problemem gdy roślina cierpi suszę.

Przędziorek wierzbowiec – jego obecność prowadzi do pojawienia się mozaikowatych, żółtawych plam. Z czasem liście opadają. Zwalczamy go np. Talstar 100 EC.

Rynnica wierzbowa – zwalczamy stosując np. Talstar 100 EC.

Pienik wierzbowy – to pluskwiaki wysysające soki z rośliny, a ich obecność sugeruje przypominająca ślinę piana na liściach. Działa każdy środek owadobójczy.

Zastosowanie

Tę roślinę uprawiać można wszędzie, lecz najlepiej wygląda jeśli zapewnimy jej ciemne jednolite tło.

Uwagi

Nazwa rodzaju ”Salix” została przejęta z języka łacińskiego. Tak w nim nazywała się wierzba.

Nazwa gatunku ”integra” pochodzi z łaciny gdzie słowo ‘integerum’ = niepodzielny, cały, nienaruszony, w całości, całkowity.

Aobiekt
A
A

Przypisy


Wykorzystano zdjęcia z następujących stron:

Cięcie krzewów – http://ibonsaiclub.forumotion.com/t13656-bonsai-from-seed

Kolor pędów – http://laurries.blogspot.com/2010/03/bravely-pruning-dappled-willow.html

Przesadzanie – http://bonsaitree-care.com/how-to-repot-a-bonsai/

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: